Beni gördün.
Ağaçların altında saklanırken karıncalar,
ben gökyüzünü sırtımda taşıdım.
Yağmura küfredenler vardı,
ben bulutlara bastım yalın ayak.
Omzuma yuva yaptı kuşlar ve
tepeden tırnağa mevsimler değiştim.
Beni gördün.
Meryem’in ilk günü gibi korkakça baktın bana,
bir yalan söyledin dönmesi mümkün olmayan.
Sonra seni öldürme kararı aldık,
saatlerini bana göre ayarladı cellatlar.
Son dileğini sorduk sana ‘gökyüzü!’ dedin.
Beni gördün.
Sırtımı döndüm sana ve bir kuş çizdin tırnaklarınla,
kanatları olabildiğine açık.
Kalanlar da gidenleri öldürmeli bence.
Evet, bence.